جنگ بر سر واردات

عنوان مقاله برگرفته از متن پژوهشی است که توسط معاونت اقتصادی وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی آقای حجت الله میرزائی انجام گرفته و در روزنامه ی مورخ شنبه سیزده خرداد سال جاری دنیای اقتصاد مطرح و در صفحه ی خبر مورد استفاده قرار گرفته است.

جنگ بر سر خرید از خارج یکی از مشکلات سطح ملی برای کسب و کارهای ایرانی است؛ تمرکز بر اقتصادی مقاومتی که به سبب عدم اجماع خواسته و ناخواسته مفاهیم علمی مستتر در آن استخراج و اجرائی نمی گردد؛ عملاً بی نتیجه خواهد ماند، با وضعیت قاچاق کالاهای مختلف به کشور به تعبیر نماینده تبریز در مجلس شورای اسلامی : علی‌رغم تمام هشدارهای دلسوزان، هنوز هم رقم واردات کالاهای که مشابه داخلی دارند بالاست و با این وضعیت به‌هیچ‌عنوان نمی‌توان نسبت به تحقق سیاست‌های اقتصادی مقاومتی امیدوار بود چرا که مقابله با واردات بی‌رویه لازمه تحقق اقتصاد مقاومتی است و با بی‌توجهی به واردات بی‌رویه نمی‌توان از توجه به اقتصاد مقاومتی سخن گفت.(تسنیم)

البته در بخش انسداد قاچاق کالا اقدامات ملموسی در مرزهای دریای و خشکی صورت گرفته است و نمی توان از آن چشم پوشی کرد هر چند نکته ی ای که نبابد نسبت به آن غفلت کرد اقتصاد جایگزین است به تعبیری درمناطقی که قاچاق محل امرار معاش خانواده هاست مشاغل صنعتی جایگزین گردد.

حتماً مقاله را بخوانید این مقاله اگر چه توسط یکی از نهادهای اجرایی تهیه شده لیکن حائز نکات قابل توجهی است که می طلبد مطالعه شود.

ریشه ی این رقابت در چند حوزه قابل شمارش است؛

  • نیاز؛ قطعاً نیاز داخلی اگر نباشد انجام اقدامات مرتبط با واردات امری عاقلانه نیست ، هیچ کس تمایل ندارد محصولی را وارد کند و سپس آن را در ایران دور بریزد، صنعت خودرو نمونه ی عینی آن است که در آن محصولات داخلی تجلیگاه ناتوانی دانش مدیریت و فن آوری ایرانی در عرضه ی محصولات رقابتی و قابل قبول برای هموطنان است.
  • دشواری تولید؛ چرخه ی تولید در ایران تنها از سیاست های دولتی رنج نمی برد، در صورت فرض بر تکلیف دولت در رونق کسب و کار، این رونق از سمت ایجاد چرخه ی رفع نقص شده در سازوکاری بلند مدت تأمین می گردد. معایب تولید درایران صرفاً به ناکاآمدی نظامات داخلی در حوزه های مالیات و محوزها محدود نمی گردد، دانش مدیریت، فرهنگ و سطح فن آوری نیز در ایجاد این شرایط دخیل هستند لذا رفع آن صرفاً از طریق اقدامات دولت ها میسر نیست بلکه نیازمند ایجاد پارادایمی مورد اجماع است که در تسلسل دولت ها نیز مورد تأکید و الزام باشد.
  • سهولت واردات: قطعه ای از پازل تولید و فروش کشورهای ایجاد تسهیل در امر صادرات کالا است، پشت مرزهای ایران این بخش خوب سازمان دهی شده است و نشانه ی آن حضور سهل و ساده هر نوع محصول به کشور است،
  • منافع؛ وجود سود و سودای کسب سود در تمام انسان ها به ودیعه گذاشته شده و مثل حس آمیزشی تحریک کننده و اثر گذار است. این موضوع پدیده و یا حس مضمومی نیست که صد البته محرک کسب و کار و تولید و اشتغال هم می تواند باشد اما در فضای اقتصادی همانند ایران، منجر به زیان بلند مدت مصرف کننده و وارد کننده خواهد شد مگر اینکه وارد کنند قصد ترک وطن را داشته باشد که مملکتی نخواهد ماند که از ثروت جمع شده در آن متمتع شود.
  • نداشتن دانش تولید و علم فرصت شناسی: حتماً ایرانی ها هم فرصت های موجود در کشور خود را نمی شناسند و اگر بدانند دولت کمکی به آن ها نمی کند؛ لب مطلب این است که این بند وابسته به مساعدت ها و بستر سازی های دولت است.
  • نبود دانش تجاری و کسب و کار: آنقدر واردات سهل شده است که ایرانی ها به دنبال فرصت های بهتر به دلیل کمی سختی و دشواری نمی روند.
  • نظام تأمین مالی که البته خود عموماً معلول است تا علت!

در این شرایط:

سوزن، شانه، گیره و…بخش دیگری از اقلام وارداتی است که بعضاً با حجم انبوه وارد کشور می شوند، محصولاتی که ظرفیت‌ها و توانمندی‌های داخلی به ساده ترین نحو ممکن، امکان ساخت و تولید آن را دارند اما متأسفانه با واردات چنین محصولاتی، نه تنها مراکز تولید چنین اقلامی را با چالش هایی عدیده مواجه می سازد بلکه بستر اشتغالزایی را نیز تنگ و محدود می سازد.منبع

بی تردید اضمحلال یک مشور قدم به قدم خواهد بود وقتی :

واردات سفال چینی، شهر لالجین همدان را به عنوان پایتخت جهانی سفال از فهرست جهانی یونسکو خارج می کند. لالجین به عنوان  کوچک ترین شهر جهانی ثبت شده از قطب های مهم اقتصادی کشور است. بیش از ۹۰۰ واحد خرد، کوچک و متوسط تولید، تکمیل و فروش سفال و سرامیک را با اشتغالی افزون بر پنج هزار نفر، در خود جای داده است.بیش از ۶۰ درصد مردم این شهر با صنعت سفال و سرامیک اعم از تولید، تکمیل، فروش، صادرات و حمل ونقل مرتبط هستند.منبع